belakokurmanj

   برای مشاهده مطالب ورزشی روی ادامه مطلب کلیک کنید

برای مشاهده مطالب فرهنگی روی ادامه مطلب کلیک کنید

سلام ای آشنا با من
بیا همسایه باش با من
چراغ روشن خانه
بیا تا قاصدک ها را
فرستم پیشوازت یار
شقایق را کنم قربانی عشقت
بیا تا بعد از این شب ها
تو باشی ماه تابانم
بیا چشمم به در خشک و
نگاهم سوی تو جاری ست
چراغ جان من در حال خاموشی ست
اگر مردم،مزارم را پر از گل کن
جوابی ده سلامم را سپس چون ابر پر باران
ببار و فبر من را اشک باران کن
که شاید اشک ها کمتر کند از آتش عشقت
و بعد از آن بگو با چشم گریانت
سلام ای آشنا با من
چه دیر آمدم،افسوس
تو رفتی و محبت را
به خاک سرد سپردی
                                                                                                                     درویش جوان

من نویسم قصه دشت بلا

                                                                    قصه آن زمین کربلا

تو بدانی جان من آنجا چه شد

                                                                    آخر قصه بگویم من چه شد

بچه ها در یاد آب خوابیده اند

                                                                    اشک ریزان مادران بشکسته اند

یا خدا در میان مادران نوری نشست

                                                                    در میان تشنگان نوری نشست

خواهر نام آوران کربلا

                                                                    صاحب نامی که ماند از کربلا

خواهر آن سر که بر نیزه برفت

                                                                    دختر شیری که بر سجاده رفت

خواهر خونی که بر عالم بریخت

                                                                    زینب آمد جان من بر هم بریخت

خیمه ها آتش زدن آن نادلان

                                                                    بچه ها را گر زنن آن نادلان

آن یتیمی که زنی فرزند اوست

                                                                    یادگار قصه یاران دوست

خیمه ها آتش مزن ای ناجوان

                                                                    دست به این مادرمزن ای ناجوان

آنکه شلاقش زدی , او زینب است

                                                                    مردی و مردانگی رفته است دگر

تشنه یار از کربلا رفته است دگر

                                                                    خیمه ها را گر نگر آتش زدن

نام آن نام آوران آتش زدن

                                                                    کس بگوید گر به من اینجا چه شد

آن لب خشکیده یاران را چه شد

                                                                    بچه ها را میزنند آنها چرا ؟

مادران را میزنند آنها چرا ؟

                                                                    گر بگویم جنگ را پایان گرفت

آن لب خشکیده را , سامان گرفت ؟

                                                                    کس بگوید پس به من آخر چرا؟

بچه ها بردند سوی قتلگاه

                                                                    مادران اشکی بریزند بر زمین

بچه ها , بچه ها را میکشند بر زمین

                                                                    بچه ها در قتلگاه گو خون یاران میروند

اشک ریزان سوی یاران میروند

                                                                    من بگویم پس به تو آتش مزن

خیمه ها را , خیمه ها آتش مزن

                                                                    آن یادگار زینب است

قنداق کودک را دگر آتش مزن

                                                                    اشک ریز ای یاد یارانی که رفت

اشک ریز خیمه ها آتش زدند

                                                                    اشک ریز گر نینوا آتش زدند

                           اشک ریز گو قلب زینب را خدا آتش زدند...

نوشته یه جوون بالاکوهی

کاش بودی خسرو تا تو نیز با صدای مخملیت میگفتی دم گلهای آفتابگردان گرم،همانهایی که

فقط گلن،همانهایی که سر به هوایند،همانهایی که سو سو زنان به دنبال خورشید میگردند اما

به محض دیدن اولین چشمک یک ستاره سر را از روی شرم و وفا به زمین می اندازند آری

دم گلهای آفتابگردان گرم،چون در بند فقط بودن یک حلقه نیستند تا خیانت پیشه کنند گر چه

دیگر حالا حلقه ام چاره ساز نیست آری دم گلهای آفتابگردان گرم،آنهایی  که نسبت به هیچ

بوغی نوستالوژی ندارند هیچ چراغی برایشان خاطره ساز نیست نگران هیچ نور بالا و

پائینی نیستند نیازی نیست به آنها بگویی تا یادشان بیاید خورشید هم هست شاید رفته باشد اما

باز میگردد،آری دم گلهای آفتابگردان گرم،آنهایی که با قبول خورشید چه با خوبیها و چه

بدیهایش چه زشتی و چه زیبائیهایش دیگر نمیفروشند به هیچ چشمکی حال چه چراغی پر

نور چه ستاره ای زیبا آری دم گلهای آفتابگردان گرم،آری گلهای آفتابگردان نیاز به درس

شرم و حیا ندارند آنهایی که وقتی تنهای تنهای تنهایند ؛ پایبندند،ای کاش تو هم بودی

خسرو تا توهم میگفتی دم گلهای آفتابگردان گرم....    

                                                                                                                                                                         ((    خدایش بیامرزد    ))

نوشته یه جوون بالاکوهی

پیر آردوج:

پیر آردوج اسم یه درخت که تو واژه ی لغوی میشه آردوج پیر , آردوج از خانواده ی درختهای کاج با این تفاوت که برگهاش سوزنی نیست اما همیشه تو هر فصلی سبز که یک نمونه از این درخت تو دامنه ی کوههای بالاکوه وجود داره.

بخاطر سن زیادش بین اهالی بالاکوه یه حس تقدس و احترام پیدا کرده گفته میشه که این درخت در سال یک میلیمتر رشد میکنه حالا با توجه به عکس خودتون حدس بزنین چند سالشه , نمیدونم به خاطر سنش یا بزرگی خودش یا ریشه هاش که از زمین بیرون زده , وقتی زیر این درخت وای میسی یه حس عجیب و آرامش خاصی به آدم دست میده , انگار کوه میخواد باهات حرف بزنه انگار دار آروم دست و میکشه روی سرت , آروم ِ آروم , انگار دنیا دیگه هیچ دغدغه ای واسه گفتن نداره آخ که چه حالی میده , حالا یه نفس عمیق از ته دل بکش ,

این درخت واقعاً قابل ستایش...

راستشو بخاین نمیدونم میشه خیلی راحت بعضی واژه ها رو به کار برد یا نه خداییش نمیدونم اما خوب حیفمم میاد نگم بالاخره جزئی از واقعیتها وای کاشکیهایی که فکر کنم نه فقط من خیلی از بزرگترا که ما خاک پاشونم نمیشیم داشتن و گذروندن یادم میاد یه بار خونه خودمون تو بالاکوه داشتم یه کاری رو خیلی جدی و با حوصله انجام میدادم کلی هم حال میکردم که ایول چی شده حالا چه کاری ؟ زیاد یادم نیست اما حرف آقا جونم که تا دید با یه نگاه تاسف بار گفت(گجی گور) هم واسم عجیب بود هم تلخ اون روز هیچ وقت فکر نمیکردم دلم واسه همین حرفم تنگ بشه ، یادش بخیر  نصف شب از خواب پا میشدم دستم رو کورمال کور مال رو زمین میکشیدم یهو به یه چیز سرد میخورد بله این طرف داس و اون طرف تبر , یا علی هیچکس خونه نبود , نوبت آب باغ! چه شاکی میشدم ! اما اینم یادش بخیرهیچوقت فکر ش رو هم نمیکردم دلم برای این حرفام تنگ بشه، یادِ کله سحر بیدار شدن میفتم اگه میگم کله سحر چون خداییش نمیدونستم ساعت چند بود فقط یادم میگفتن(شِه دَر کدیَ) یعنی مه در اومده باید بریم (خلوار)بار بیاریم , ای وای یادش بخیر باید الآن باغلغایی که آقاجون دیروز از جارو به هم میبافت و خیس خورده بود دوباره خیس میزدم (معذرت میخوام) مینداختم رو خر تا بریم خلوار , برو بیاش یه طرف وقتی برمیگشتی میرسیدی کَتلَ ( قسمتی از کوه که پر از صخره است) باید هی داد میزدی کتلَ پَلوُ بٍِلوارٍس هی هی , راستشو بخوای حرف زیادِ ، اون نصف شب باغ آب دادنا و نوبت بَرخگا ( گله های بره و بزغاله) وای یادم غروب گله ها میومدن و یهو کسی داد میزد ای گد یو بز بل گِرییَ (آهای پسر از گله چندتاییش جا مونده) یادش بخیر یادم خیلییم میخواستن از کسی هم تعریف کنن پیش خودشون میگفتن اوزی اولانَ , خدا بیامرزدشون اون وقتا به این فکر نکرده بودم که ماهم یه روزی میریم قاطی آدمهایی که تا میان یه خاطره بگن میگفتن الا رحمتِ له بکی (خدا بیامرزتش) اما شد گذشت و الان دلم واسه همه اون روزا و اون آدما و اون واژه ها لک زده کاش آقا جونم بود و کنارم مینشست و بازم میگفت آی بالا ببَه مَرو (ای بچه آدم شو) کاش اون مسیرای مال رو که از هر جا نگاه میکردی تو کوه معلوم بود هنوز بود , یادم یه بار یکی بهم تذکر داد بالا دَنَ دوو دِرژ من لور دیَ (یه دم دراز اینجا دیدم) هاج و واج نگاه میکردم! چی میگه؟ بعداً فهمیدم منظورش ماره , به خدا حرف واسه گفتن زیاد البته روی صحبتم بیشتر با اونایی که اون روزا رو دیدن کافی چشمات ببندی یه صبح از اون روزا رو یادت بیاد یا همون های هویای اون موقع صبح یکی از اینور داد میزد یکی از اون ور یه چوپونم از دور صداش میومد اوی توی آی گِچی , یادش بخیر...

 متن بالا نوشته یکی از جوانان بله کو می باشد که خواسته متن هایش با همین نام یعنی جوان بله کو منتشر شود ضمن تشکر از ایشان از شما دوستان نیز دعوت می شود تا دست به کار شوید و مطالب زیبایتان را برای ما ارسال نمایید . با سپاس فراوان   A.A.MADADI 

صعود کوهنوردان بله کو  به قله کوه شاه معلم ماسوله

موقعیت جغرافیایی : ما سوله داغ در استان گیلان و در شمال غربی ماسوله قرار دارد.

بررسی توپوگرافی قله : ماسوله داغ تک قله ای بر روی یک خط الرأس شرقی غربی است که خود بخشی از رشته کوه های گیلان متصل به رشته اصلی سفید کوه می باشد.

ویژگی های خاص : آبادی زیبای ماسوله با خانه ها و معماری زیبا یکی از نقاط سیاحتی اطراف قله است. ارتفاع این آبشار در حدود 30 متر است و در غرب ماسوله قرار دارد.

شاه معلم بلندترین قله استان گیلان است که واقع در جنوب غربی این استان و در امتداد رشته کوههای تالش قرار گرفته است.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران این قله که شهرک ماسوله نیز در سر راه آن واقع است با 3070 متر ارتفاع بلندترین قله حومه حغرافیایی استان گیلان به شمار می رود قله یاد شده در بین کوهنوردان داخل استان و خارج استان جایگاه خاصی دارد و به جهت سرسختی و زیبایی خط الراسی آن زبانزد صعود کنندگان به شاه معلم می باشد.
بر اساس این گزارش طبق باورهای مردم منطقه شاه معلم نام فرد عابدی بوده است که برای اشراق و سیرو سلوک عارفانه در سالیان دور به این رشته کوهها پناه آورده بود و در این مناطق به شناخت عمیقی دست یافت. این استاد زاهد در قله این کوه زندگی میکرد و پس از مرگ نیز طبق وصیتش او را در قله بلندترین رشته کوه آن منطقه به خاک سپردند از این رو این قله برای روستاییان جنبه های مقدسی نیز دارد.
نام سمبلیک قله شاه معلم که از دو واژه شاه و معلم تشکیل یافته است یادآور دو حقیقت مهم در مورد این قله می باشد نخست واژه شاه که نشان برتری و بلندی است و دیگر معلم است که تداعی کننده آموزش راه و رسم زندگی در کوهستان می باشد.

صعود کنندگان : فردوس مددی ، علی مددی ، زاهد رستمی ، خشنود مددی ، ایرج مددی و رضا کاویانی

نوروز سال 1391 در بله کو

امسال عجب هوایی داشت روستای زیبای بله کو

هوای مه آلود و باران و برف

پیاده روی های دسته جمعی

والیبال بازی کردن زیر باران

بازی سنتی توپ و چوپ

کمر بند بازی کردن و خالی کردن دق دلی ها

بازی شیرین وسطی

طناب کشی و رقابت های نزدیک و سخت

آهنگهای کردی ، عاشقها و ساز 

 برای دیدن تصاویر به ادامه مطلب بروید و حتما باید عضو باشید.