کاش بودی خسرو تا تو نیز با صدای مخملیت میگفتی دم گلهای آفتابگردان گرم،همانهایی که
فقط گلن،همانهایی که سر به هوایند،همانهایی که سو سو زنان به دنبال خورشید میگردند اما
به محض دیدن اولین چشمک یک ستاره سر را از روی شرم و وفا به زمین می اندازند آری
دم گلهای آفتابگردان گرم،چون در بند فقط بودن یک حلقه نیستند تا خیانت پیشه کنند گر چه
دیگر حالا حلقه ام چاره ساز نیست آری دم گلهای آفتابگردان گرم،آنهایی که نسبت به هیچ
بوغی نوستالوژی ندارند هیچ چراغی برایشان خاطره ساز نیست نگران هیچ نور بالا و
پائینی نیستند نیازی نیست به آنها بگویی تا یادشان بیاید خورشید هم هست شاید رفته باشد اما
باز میگردد،آری دم گلهای آفتابگردان گرم،آنهایی که با قبول خورشید چه با خوبیها و چه
بدیهایش چه زشتی و چه زیبائیهایش دیگر نمیفروشند به هیچ چشمکی حال چه چراغی پر
نور چه ستاره ای زیبا آری دم گلهای آفتابگردان گرم،آری گلهای آفتابگردان نیاز به درس
شرم و حیا ندارند آنهایی که وقتی تنهای تنهای تنهایند ؛ پایبندند،ای کاش تو هم بودی
خسرو تا توهم میگفتی دم گلهای آفتابگردان گرم....
(( خدایش بیامرزد ))
نوشته یه جوون بالاکوهی
